برای عشق


	سفر دستهایت به لب پنجره چون شاخه یاس می شکوفند که یعنی: سفر آمد پایان دل من از لبه پنجره گل می چیند نی نی چشم من آنجاست به همراه دلم پنجره ساده ترین لبخند است چهره سرد وچروکیده دیوار چه زیباست اگر دست تو شاخه یاسی لبه پنجره ها بنشاند \|+\| نوشته شده توسط رها در دوشنبه بیست و ششم آذر 1386 \|


	عشق عشق فرمود که ما نیز گناهی بکنیم پشت پرچین گل سرخ نگاهی بکنیم این اشارت ز جهان دگری بود که ما دولت نون وقلم توشه راهی بکنیم تا مرا میبرد از خویش دلیل گل سرخ شرح این واقعه را گاه به گاهی بکنیم آسمان دامنه آبی لبخند گشود تا مبادا به غلط فکر سیاهی بکنیم دستمان را که چنین دوست به سبزی آراست برگی از مزرعه مهر گیاهی بکنیم یادمان باد فقط ثانیه ای فرصت هست حیف،حتی نفسی خسته به آهی بکنیم یادمان باد به ژرفای شب آگاه شویم روشنای غزلی نذر پگاهی بکنیم \|+\| نوشته شده توسط رها در دوشنبه بیست و ششم آذر 1386 \|


	اینم ازسلطان قلبهابا صدای عارف یه دل میگه برم برم یه دلم میگه نرم نرم طاقت نداره دلم دلم بی تو چه کنم پیش عشق ای زیبا زیبا خیلی کوچیکه دنیا دنیا با یاد توام هرجا هرجا ترکت نکنم سلطان قلبم تو هستی تو هستی دروازه های دلم را شکستی پیمان یاری به قلبم تو بستی با من پیوستی یه دل میگه برم برم یه دلم میگه نرم نرم طاقت نداره دلم دلم بی تو چه کنم پیش عشق ای زیبا زیبا خیلی کوچیکه دنیا دنیا با یاد توام هرجا هرجا ترکت نکنم سلطان قلبم تو هستی تو هستی دروازه های دلم را شکستی پیمان یاری به قلبم تو بستی با من پیوستی اکنون اگر از تو دورم به هر جا بر یار دیگر نبندم دلم را سرشارم از آرزو و تمنا ای یار زیبا \|+\| نوشته شده توسط رها در چهارشنبه بیست و یکم آذر 1386 \|


	بی تو مهتاب........... تقدیم به بهترینم بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم شدم آن عاشق دیوانه که بودم در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید باغ صد خاطره خندید عطر صد خاطره پیچید یادم آید که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم پر گشودیم ودر آن خلوت دلخواسته گشتیم ساعتی بر لب آن جوی نشستیم تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت من همه محو تماشای نگاهت آسمان صاف و شب آرام بخت خندان وزمان رام خوشه ماه فرو ریخته در آب شاخه ها دست بر آورده به مهتاب شب وصحرا وگل وسنگ همه دل داده به آواز شباهنگ یادم آید تو به من گفتی :از این عشق حذر کن لحظه ای چند بر این آب نظر کن آب آیینه عشق گذران است تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است باش فردا که دلت با دگران است تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن با توگفتم حذر از عشق ندانم سفر از پیش تو هرگز نتوانم روز اول که دل من به تمنای تو پر زد چون کبوتر لب بام تو نشستم تو به من سنگ زدی من نرمیدم نگسستم باز گفتم که تو صیادی ومن آهوی دشتم تا به دام تو درافتم همه جا گشتم وگشتم اشکی از شاخه فرو ریخت مرغ شب ناله تلخی زد وبگریخت اشک در چشم تو لرزید ماه بر عشق تو خندید یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم پای در دامن اندوه کشیدم نگسستم نرمیدم رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم نگرفتی زمن عاشق آزرده خبر هم نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم !! \|+\| نوشته شده توسط رها در دوشنبه نوزدهم آذر 1386 \|


	انگار با من از همه کس اشناتري از هر صداي خوب برايم صداتري آيينه اي به پاکي سر چشمه يقين با اينکه روبروي مني و مکدري تو عطر هر سپيده و نجواي هر نسيم تو انتهاي هر ره و انسوي هر دري لالايي پر نوازش باران نم نمي خاک مرا به خواب گل ياس مي بري انگار با من از همه کس آشناتري از هر صداي خوب برايم صداتري درهاي ناگشوده معناي هر غروب مفهوم سر به مهر طلوع مکرري هم روح لحظه هاي شکوفايي و طلوع هم روح لحظه هاي گل ياس پر پري از تو اگر که بگذرم از خود گذشته ام هرگز گمان نمي برم از من تو بگذري انگار با من از همه کس اشناتري از هر صداي خوب برايم صداتري من غرقه ي تمامي غرقاب هاي من تو لحظه ي عزيز رسيدن به بندري من چيره مي شوم به هراس غريب مرگ از تومراست وعده ميلاد ديگري از تو اگر که بگذرم از خود گذشته ام هرگز گمان نمي برم از من توبگذري انگار با من از همه کس اشناتري از هر صداي خوب برايم صداتري \|+\| نوشته شده توسط رها در پنجشنبه بیست و پنجم مرداد 1386 \|


	مرغ معما دير زماني است روي شاخة اين بيد مرغي بنشسته كو به رنگ معماست. نيست هم آهنگ او صدايي، رنگي. چون من در اين ديار، تنها، تنهاست. گر چه درونش هميشه پر ز هياهوست، مانده بر اين پرده ليك صورت خاموش. روزي اگر بشكند سكوت پر از حرف، بام و در اين سراي مي رود از هوش. راه فرو بسته گر چه مرغ به آوا، قالب خاموش او صدايي گوياست. مي گذرد لحظه ها به چشمش بيدار، پيكر او ليك سايه ـ روشن رؤياست. رسته ز بالا و پست بال و پر او. زندگي دور مانده: موج سرابي. سايه اش افسرده بر درازي ديوار. پردة ديوار و سايه: پردة خوابي. خيره نگاهش به طرح هاي خيالي. آنچه در آن چشم هاست نقش هوس نيست. دارد خاموش اش چو با من پيوند، چشم نهانش به راه صحبت كس نيست. ره به درون مي برد حكايت اين مرغ: آنچه نيايد به دل، خيال فريب است. دارد با شهرهاي گمشده پيوند: مرغ معما در اين ديار غريب است. \|+\| نوشته شده توسط رها در شنبه پنجم خرداد 1386 \|

رو به غروب

ريخته سرخ غروب

جابجا بر سر سنگ.

كوه خاموش است.

مي خروشد رود.

مانده دردامن دشت

خرمني رنگ كبود.

سايه آميخته با سايه.

سنگ با سنگ گرفته پيوند.

روز فرسوده به ره مي گذرد.

جلوه گر آمده در چشمانش

نقش اندوه پي يك لبخند.

جغد بر كنگره ها مي خواند.

لاشخورها، سنگين،

از هوا، تك تك، آيند فرود:

لاشه اي مانده به دشت

كنده منقار ز جا چشمانش،

زير پيشاني او

مانده دو گود كبود.

تيرگي مي آيد.

دشت مي گيرد آرام.

قصة رنگي روز

مي رود رو به تمام.

شاخه ها پژمرده است.

سنگ ها افسرده است.

رود مي نالد.

جغد مي خواند.

غم بياميخته با رنگ غروب.

مي تراود ز لبم قصة سرد:

دلم افسرده در اين تنگ غروب.

|+| نوشته شده توسط رها در پنجشنبه بیستم اردیبهشت 1386 |

دلسرد

قصه ام ديگر زنگار گرفت:

با نفس هاي شبم پيوندي است.

پرتويي لغزد اگر بر لب او،

گويدم دل: هوس لبخندي است.

خيره چشمانش با من گويد:

كو چراغي كه فروزد دل ما؟

هر كه افسرد به جان، با من گفت:

آتشي كو كه بسوزد دل ما؟

خشت مي افتد از اين ديوار.

رنج بيهوده نگهبانش برد.

دست بايد نرود سوي كلنگ،

سيل اگر آمد آسانش برد.

باد نمناك زمان مي گذرد،

رنگ مي ريزد از پيكر ما.

خانه را نقش فساد است به سقف،

سر نگون خواهد شد بر سر ما.

گاه مي لرزد با روي سكوت:

غول ها سر به زمين مي سايند.

پاي در پيش مبادا بنهيد،

چشم ها در ره شب مي پايند!

|+| نوشته شده توسط رها در پنجشنبه سیزدهم اردیبهشت 1386 |


	زندان خاک زندان خاک با دل روشن در این ظلمت سرا افتاده ام نور مهتابم که در ویرانه ها افتاده ام سایه پرورده بهشتم ، از چه گشتم صید خاک ؟ تیره بختی بین کجا بودم ، کجا افتاده ام جای در بستان سرای عشق می باید مرا عندلیبم ، از چه در ماتم سرا افتاده ام ؟ پایمال مردمم از نارسائی های بخت سبزۀ بی طالعم در زیر پا افتاده ام خار ناچیزم مرا در بوستان مقدار نیست اشک بی قدرم ، ز چشم آشنا افتاده ام تا کجا راحت پذیرم ، یا کجا یابم قرار ؟ برگ خشکم در کف باد صبا افتاده ام بر من ای صاحبدلان رحمی ، که از غمهای عشق تا جدا افتاده ام از دل جدا افتاده ام لب فرو بستم " رهی " بر روی گلچین و امیر در فراق همنوایان ، از نوا افتاده ام \|+\| نوشته شده توسط رها در چهارشنبه پانزدهم فروردین 1386 \|

کلام دلنشین

ضربان قلب براي رسيدن به مقصد، توقف را جايز نمي‌شمارد.

- ضربان قلب چهار نژاد، به يك زبان، تبعيض نژادي را محكوم مي‌كنند.

|+| نوشته شده توسط رها در سه شنبه بیست و دوم اسفند 1385 |