برای عشق


	سفر دستهایت به لب پنجره چون شاخه یاس می شکوفند که یعنی: سفر آمد پایان دل من از لبه پنجره گل می چیند نی نی چشم من آنجاست به همراه دلم پنجره ساده ترین لبخند است چهره سرد وچروکیده دیوار چه زیباست اگر دست تو شاخه یاسی لبه پنجره ها بنشاند \|+\| نوشته شده توسط رها در دوشنبه بیست و ششم آذر 1386 \|


	عشق عشق فرمود که ما نیز گناهی بکنیم پشت پرچین گل سرخ نگاهی بکنیم این اشارت ز جهان دگری بود که ما دولت نون وقلم توشه راهی بکنیم تا مرا میبرد از خویش دلیل گل سرخ شرح این واقعه را گاه به گاهی بکنیم آسمان دامنه آبی لبخند گشود تا مبادا به غلط فکر سیاهی بکنیم دستمان را که چنین دوست به سبزی آراست برگی از مزرعه مهر گیاهی بکنیم یادمان باد فقط ثانیه ای فرصت هست حیف،حتی نفسی خسته به آهی بکنیم یادمان باد به ژرفای شب آگاه شویم روشنای غزلی نذر پگاهی بکنیم \|+\| نوشته شده توسط رها در دوشنبه بیست و ششم آذر 1386 \|