برای عشق - زندان خاک


	زندان خاک زندان خاک با دل روشن در این ظلمت سرا افتاده ام نور مهتابم که در ویرانه ها افتاده ام سایه پرورده بهشتم ، از چه گشتم صید خاک ؟ تیره بختی بین کجا بودم ، کجا افتاده ام جای در بستان سرای عشق می باید مرا عندلیبم ، از چه در ماتم سرا افتاده ام ؟ پایمال مردمم از نارسائی های بخت سبزۀ بی طالعم در زیر پا افتاده ام خار ناچیزم مرا در بوستان مقدار نیست اشک بی قدرم ، ز چشم آشنا افتاده ام تا کجا راحت پذیرم ، یا کجا یابم قرار ؟ برگ خشکم در کف باد صبا افتاده ام بر من ای صاحبدلان رحمی ، که از غمهای عشق تا جدا افتاده ام از دل جدا افتاده ام لب فرو بستم " رهی " بر روی گلچین و امیر در فراق همنوایان ، از نوا افتاده ام \|+\| نوشته شده توسط رها در چهارشنبه پانزدهم فروردین 1386 \|