برای عشق

سفر

nassertanha — Mon, 17 Dec 2007 11:41:18 GMT

دستهایت به لب پنجره چون شاخه یاس

می شکوفند که یعنی:

سفر آمد پایان

دل من از لبه پنجره گل می چیند

نی نی چشم من آنجاست

به همراه دلم

پنجره ساده ترین لبخند است

چهره سرد وچروکیده دیوار

چه زیباست اگر

دست تو

شاخه یاسی لبه پنجره ها بنشاند

عشق

nassertanha — Mon, 17 Dec 2007 11:33:18 GMT

عشق فرمود که ما نیز گناهی بکنیم

پشت پرچین گل سرخ نگاهی بکنیم

این اشارت ز جهان دگری بود که ما

دولت نون وقلم توشه راهی بکنیم

تا مرا میبرد از خویش دلیل گل سرخ

شرح این واقعه را گاه به گاهی بکنیم

آسمان دامنه آبی لبخند گشود

تا مبادا به غلط فکر سیاهی بکنیم

دستمان را که چنین دوست به سبزی آراست

برگی از مزرعه مهر گیاهی بکنیم

یادمان باد فقط ثانیه ای فرصت هست

حیف،حتی نفسی خسته به آهی بکنیم

یادمان باد به ژرفای شب آگاه شویم

روشنای غزلی نذر پگاهی بکنیم

nassertanha — Wed, 12 Dec 2007 07:55:20 GMT

اینم ازسلطان قلبهابا صدای عارف
یه دل میگه برم برم
یه دلم میگه نرم نرم
طاقت نداره دلم دلم
بی تو چه کنم
پیش عشق ای زیبا زیبا
خیلی کوچیکه دنیا دنیا
با یاد توام هرجا هرجا
ترکت نکنم
سلطان قلبم تو هستی تو هستی
دروازه های دلم را شکستی
پیمان یاری به قلبم تو بستی
با من پیوستی
یه دل میگه برم برم
یه دلم میگه نرم نرم
طاقت نداره دلم دلم
بی تو چه کنم
پیش عشق ای زیبا زیبا
خیلی کوچیکه دنیا دنیا
با یاد توام هرجا هرجا
ترکت نکنم
سلطان قلبم تو هستی تو هستی
دروازه های دلم را شکستی
پیمان یاری به قلبم تو بستی
با من پیوستی
اکنون اگر از تو دورم به هر جا
بر یار دیگر نبندم دلم را
سرشارم از آرزو و تمنا ای یار زیبا

بی تو مهتاب...........

nassertanha — Mon, 10 Dec 2007 13:13:18 GMT

تقدیم به بهترینم

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آید که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم ودر آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان وزمان رام

خوشه ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب وصحرا وگل وسنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی :از این عشق حذر کن

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب آیینه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن

با توگفتم حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی

من نرمیدم نگسستم

باز گفتم که تو صیادی ومن آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم وگشتم

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله تلخی زد وبگریخت

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم نرمیدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم

نگرفتی زمن عاشق آزرده خبر هم

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم !!

nassertanha — Thu, 16 Aug 2007 16:10:18 GMT

انگار با من از همه کس اشناتري

از هر صداي خوب برايم صداتري

آيينه اي به پاکي سر چشمه يقين

با اينکه روبروي مني و مکدري

تو عطر هر سپيده و نجواي هر نسيم

تو انتهاي هر ره و انسوي هر دري

لالايي پر نوازش باران نم نمي

خاک مرا به خواب گل ياس مي بري

انگار با من از همه کس آشناتري

از هر صداي خوب برايم صداتري

درهاي ناگشوده معناي هر غروب

مفهوم سر به مهر طلوع مکرري

هم روح لحظه هاي شکوفايي و طلوع

هم روح لحظه هاي گل ياس پر پري

از تو اگر که بگذرم از خود گذشته ام

هرگز گمان نمي برم از من تو بگذري

انگار با من از همه کس اشناتري

از هر صداي خوب برايم صداتري

من غرقه ي تمامي غرقاب هاي من

تو لحظه ي عزيز رسيدن به بندري

من چيره مي شوم به هراس غريب مرگ

از تومراست وعده ميلاد ديگري

از تو اگر که بگذرم از خود گذشته ام

هرگز گمان نمي برم از من توبگذري

انگار با من از همه کس اشناتري

از هر صداي خوب برايم صداتري

مرغ معما

nassertanha — Sat, 26 May 2007 11:19:02 GMT

دير زماني است روي شاخة اين بيد

مرغي بنشسته كو به رنگ معماست.

نيست هم آهنگ او صدايي، رنگي.

چون من در اين ديار، تنها، تنهاست.

گر چه درونش هميشه پر ز هياهوست،

مانده بر اين پرده ليك صورت خاموش.

روزي اگر بشكند سكوت پر از حرف،

بام و در اين سراي مي رود از هوش.

راه فرو بسته گر چه مرغ به آوا،

قالب خاموش او صدايي گوياست.

مي گذرد لحظه ها به چشمش بيدار،

پيكر او ليك سايه ـ روشن رؤياست.

رسته ز بالا و پست بال و پر او.

زندگي دور مانده: موج سرابي.

سايه اش افسرده بر درازي ديوار.

پردة ديوار و سايه: پردة خوابي.

خيره نگاهش به طرح هاي خيالي.

آنچه در آن چشم هاست نقش هوس نيست.

دارد خاموش اش چو با من پيوند،

چشم نهانش به راه صحبت كس نيست.

ره به درون مي برد حكايت اين مرغ:

آنچه نيايد به دل، خيال فريب است.

دارد با شهرهاي گمشده پيوند:

مرغ معما در اين ديار غريب است.

رو به غروب

nassertanha — Thu, 10 May 2007 13:13:08 GMT

ريخته سرخ غروب

جابجا بر سر سنگ.

كوه خاموش است.

مي خروشد رود.

مانده دردامن دشت

خرمني رنگ كبود.

سايه آميخته با سايه.

سنگ با سنگ گرفته پيوند.

روز فرسوده به ره مي گذرد.

جلوه گر آمده در چشمانش

نقش اندوه پي يك لبخند.

جغد بر كنگره ها مي خواند.

لاشخورها، سنگين،

از هوا، تك تك، آيند فرود:

لاشه اي مانده به دشت

كنده منقار ز جا چشمانش،

زير پيشاني او

مانده دو گود كبود.

تيرگي مي آيد.

دشت مي گيرد آرام.

قصة رنگي روز

مي رود رو به تمام.

شاخه ها پژمرده است.

سنگ ها افسرده است.

رود مي نالد.

جغد مي خواند.

غم بياميخته با رنگ غروب.

مي تراود ز لبم قصة سرد:

دلم افسرده در اين تنگ غروب.

دلسرد

nassertanha — Thu, 03 May 2007 11:16:18 GMT

قصه ام ديگر زنگار گرفت:

با نفس هاي شبم پيوندي است.

پرتويي لغزد اگر بر لب او،

گويدم دل: هوس لبخندي است.

خيره چشمانش با من گويد:

كو چراغي كه فروزد دل ما؟

هر كه افسرد به جان، با من گفت:

آتشي كو كه بسوزد دل ما؟

خشت مي افتد از اين ديوار.

رنج بيهوده نگهبانش برد.

دست بايد نرود سوي كلنگ،

سيل اگر آمد آسانش برد.

باد نمناك زمان مي گذرد،

رنگ مي ريزد از پيكر ما.

خانه را نقش فساد است به سقف،

سر نگون خواهد شد بر سر ما.

گاه مي لرزد با روي سكوت:

غول ها سر به زمين مي سايند.

پاي در پيش مبادا بنهيد،

چشم ها در ره شب مي پايند!

زندان خاک

nassertanha — Wed, 04 Apr 2007 13:35:18 GMT

زندان خاک

با دل روشن در این ظلمت سرا افتاده ام

نور مهتابم که در ویرانه ها افتاده ام

سایه پرورده بهشتم ، از چه گشتم صید خاک ؟

تیره بختی بین کجا بودم ، کجا افتاده ام

جای در بستان سرای عشق می باید مرا

عندلیبم ، از چه در ماتم سرا افتاده ام ؟

پایمال مردمم از نارسائی های بخت

سبزۀ بی طالعم در زیر پا افتاده ام

خار ناچیزم مرا در بوستان مقدار نیست

اشک بی قدرم ، ز چشم آشنا افتاده ام

تا کجا راحت پذیرم ، یا کجا یابم قرار ؟

برگ خشکم در کف باد صبا افتاده ام

بر من ای صاحبدلان رحمی ، که از غمهای عشق

تا جدا افتاده ام از دل جدا افتاده ام

لب فرو بستم " رهی " بر روی گلچین و امیر

در فراق همنوایان ، از نوا افتاده ام

کلام دلنشین

nassertanha — Tue, 13 Mar 2007 08:43:18 GMT

ضربان قلب براي رسيدن به مقصد، توقف را جايز نمي‌شمارد.

- ضربان قلب چهار نژاد، به يك زبان، تبعيض نژادي را محكوم مي‌كنند.